روحم را قطره قطره می کنم و هر قطره را در خودنویس زبانم می ریزم. آن قطره ها هر یک کلمه ای

می سازند نامه ای می شوند تا تو فردا بخوانی و بدانی که این ساعتهای خالی از تو تا کجا پر از تو

بوده ام.حرفهای ما هنوز ناتمام است و تا نگاه می کنی وقت رفتن است.باز هم همان حکایت همیشگی

ناگهان چقدر زود دیر می شود.دعا کردم که بیایی کنار پنجره و باز شعر مسافر خاموش خود را از زبان

باران بشنوی اما دریغ که بیوفایی راز غریب همین زندگی است.از بیتابی چشمانت بیتی سرودم. بهار

شد.یخ آب شد و لبخند بر لبان ماتت نشست.با من از بهار بگو که کوله بارم آکنده از خزان است.